Mijn eerste barefoot schoeisel

Dit is een artikel van Bart

We woonden toen nog in de stad. ’s Zomers liep ik vaak op blote voeten naar de bakker en zo af en toe eens in de natuur, maar van barefoot kende ik helemaal niks. Toen ik in 2020 echter in de “avonturenwinkel” nieuwe wandelsandalen had gekocht, voelde ik dat er iets niet klopte. Die sandalen waren -net als het vorige paar- te groot, te lomp en te zwaar.

Ik begon te grasduinen en kwam er op uit dat hele lichte sandalen met een dunne zool eigenlijk ideaal zouden zijn. Maar schoenenwinkels en het internet boden me enkel wanhoop en damessandalen. Ik wilde eigenlijk lederen sandalen met een flinterdun zooltje, nèt genoeg om met de auto te rijden en mijn voetzool te beschermen als ik niet op blote voeten aan de slag kon. Veredeld blote-voetenlopen. Maar op vlak van niche-schoeisel is België een “apenland” en mijn zoektocht liep al snel dood.

In de catacomben ermee

Maar op een gegeven moment las ik op het internet een artikel over barefoot-runners in Zuid-Amerika en ik had het codewoord gevonden, de juiste zoekterm zeg maar: “barefoot”. Na wat gerommel op het internet bleek dergelijk schoeisel een heuse, bestàànde niche te zijn. Er was zelfs een winkel in België. Ik bestelde van de weeromstuit een paar sandalen, maar die bleken te klein: mijn tenen krulden over de rand en de bandjes sneden in mijn huid. Geen goede start.

In de catacomben ermee?

Ik dacht dat er iets mis was met mijn voeten. Mijn hele leven al moest ik -zogezegd- steunzolen dragen, ik had hamertenen omdat het -zogezegd- een genetische afwijking was en ik had zwakke gewrichtsbanden aan mijn enkels, ook een genetische eigenaardigheid. Zo-ge-zegd.

Nooit was het in iemands knikker opgekomen dat het aan de schoenen kon liggen. Toen mijn tenen dus over de rand van mijn nieuwe barefootsandalen krulden, oordeelde ik dat het de schuld van mijn voeten was. Het moest wel. Ik had het nooit anders geweten. Maatwerk, dàt moest het dus worden.

Maar jongen, maatwerk is er voor de eigenaardigheden, voor mensen met hele kleine voeten, of hele grote voeten, of klompvoeten, of… Voor de “voetbultenaars”.

‘Het leken wel surfplanken’

Er werd mij verteld dat Enix in Spanje barefootsandalen op maat maakte. Zo gezegd en zo gedaan en na het -voor de eerste keer sinds mijn kindertijd- overtekenen van de contour van mijn voet, bestelde ik bij Enix een paar sandalen. Bij levering leken het wel surfplanken. Ziet er niet uit, toch?

Na assemblage van de sandalen (aangezien de riempjes los geleverd waren), probeerde ik ze aan om naar de bakker te hobbelen. Mijn eerste ervaringen waren allesbehalve positief: de riempjes sneden tussen mijn tenen en in mijn enkels en ik stond op het punt het hele avontuur als een miskleun te beschouwen. Maar ik zette door en na wat passen en draaien en keren begonnen mijn surfplanken een beetje vorm aan te nemen en voldoende goed te zitten. Voldoende om een wandeling te doen die langer was dan naar de bakker hobbelen.

mijn-eerste-barefoot-schoenen

Naar de bakker en terug, 20 kilometer

Opgevoed met het idee dat je “stevige schoenen” moest dragen (ook naar de bakker) en dat ik voor mijn zwakke enkels steun nodig had, was ik altijd overtuigd geweest van zware bergstappers in de categorieën B en zelfs C. Voor minder kon het niet. Toen ik in de zomer van 2020 met die barefootsandalen begon te wandelen, ging echter een nieuwe wereld open.

Met die sandalen kon ik verder wandelen zonder vermoeide benen. Mijn voeten waren altijd lekker droog en fris. Regen? Kat in’t bakkie. Riviertje doorwaden? Geen probleem. Ik begon de sandalen te dragen tijdens het wandelen, in het dagelijks leven, om in de tuin te werken, noem maar op. Later dat jaar kocht ik mijn eerste barefoot-bergschoenen. Mijn dikke (pokdalig dure) bergschoenen categorie C heb ik nooit meer gedragen.

Wat bedoel je met: “Blaren op je voeten.” ?

“Your mileage may vary.”, zegt het spreekwoord. Niet alleen ben ik met dat barefootverhaal overgestapt op minimalistische schoenen voor alles van dagelijks leven tot wandelen in de bergen, maar ook in het geheel meer minimalistisch met kleding beginnen omgaan. Af en toe zie ik wandelaars met hun Gore-Tex B-categorie bergschoenen en hun sneldrogende broekjes en bluetooth drinksystemen fronsend naar mijn sandaaltjes kijken, maar dat deert al lang niet meer. Één keer zijn we de toegang geweigerd in een Franse grot omdat we “stevige schoenen” moesten dragen. “Ik kan jouw amechtige grot zelfs op blote voeten doen, blaaskaak.”, dacht ik.

Heb je dat gezien ? Op hun flipflops.

In 2023 waren mijn Enix sandalen nogal versleten. De riempjes begonnen door te slijten en de voering op de zool begon in te scheuren. Ik kocht nieuwe sandalen “off the shelf” van een ander, meer bekend merk. Goed spul, mijn vrouw kocht er ineens ook. Opmerkingen over “flipflops” op de Puy Mary laat ik over aan de verbeelding van de lezer. Op 3 jaar tijd waren mijn vrouw en ik volledig -met uitzondering van veiligheidsschoenen- op barefoot overgestapt. Ik kan me niks anders meer inbeelden. Maar ik heb mijn Enix sandaaltjes niet weggegooid. Nee hoor, ik hield ze in de kast voor werkjes in de tuin en zo’n dingen.

Toen werd het lente van 2024 en ik dacht: “Ik trek mijn Enix sandalen nog eens aan, ze zitten zo lekker”.

En zo gebeurde het dat ik in een gortslijmerige tunnel uit de Eerste Wereldoorlog op mijn Enix sandaaltjes stond. Met mijn zoontje, die nooit iets anders dan barefoot schoenen gedragen heeft.

Vergelijkbare berichten